czwartek, 12 listopada 2026

GWIAZDKOWY GALIMATIAS ( Recenzja)

Autor: Katarzyna Sosnecka
data wydania: 28 października 2026
liczba stron: 241
wydawnictwo: ESPE










"Gwiazdkowy galimatias" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Katarzyny Sosneckiej. 

Klementyna kilka dni przed wigilią odbiera niepokojący telefon od swojej ciotki z informacją o zaginięciu Hieronima, ukochanego dziadka. Zatroskana i zaniepokojona rodzina odkrywa list pozostawiony przez seniora z zaskakującą treścią. Otóż w choinkowych bombkach zostały przez niego ukryte zagadki. 
Znalezienie odpowiedzi to nie tylko przedświąteczna zabawa, Hieronim tworząc ten jakże wyjątkowy escape room miał zupełnie inny cel, o wiele głębszy. 

"Gwiazdkowy galimatias" przyciąga uwagę swoją szatą graficzną. Przyznajcie sami, że obok tak uroczego psiaka na okładce nie można przejść obojętnie?
Osobiście darzę dużym sentymentem książki, w których pojawia się bohater na czterech łapach. W tym przypadku jest nim golden retriever o imieniu Cynamon. Niezły z niego psotnik, ale jego wyczyny szybko są mu wybaczane. To właśnie on jest odpowiedzialny za sporą dawkę humoru w całej tej opowieści.
Świeta Bożego Narodzenia kojarzą nam się z wyjątkowym czasem spędzonym z najbliższymi w spokojnej, domowej atmosferze. Czasami jednak jest inaczej, o czym przekonała się Klementyna. Zaginięcia jednego z członków rodziny raczej w jej bingo nie było, i to kilka dni przed świętami. W takiej sytuacji lepienia kolejnej porcji pierogów nie będzie. Za to rozpoczyna się szalona akcja poszukiwawcza, ale najpierw trzeba rozwiązać bombkowe zagadki.
Powiem wam, że zaciekawił mnie ten wątek. Sama byłam ciekawa co zostało ukryte w szklanych ozdobach, i jaki będzie tego finał. Okazuje się, że to wszystko ma w sobie drugie dno. Hieronim jest bardzo spostrzegawczym dziadkiem, który dostrzegł smutek na twarzy swojej wnuczki. Brak tego jakże pięknego, wyjatkowego uśmiechu mocno seniora zaniepokoił. Dziewczyna przeszła w swoim życiu dużo, były to bolesne dla niej momenty, więc nie ma się co dziwić, że straciła całą radość. Na szczęście ktoś w końcu postanowił to zmienić, angażując przy tym pewnego tajemniczego mężczyznę. 
Jak widzicie, w tej książce nie zabrakło wzruszających momentów i emocji. 
Na kartach powieści pojawia się także temat bezinteresownej pomocy. Jak wiemy, w okresie świątecznym dzieje się najprawdziwsza magia. O co dokładnie chodzi tego wam nie zdradzę. 

"Gwiazdkowy galimatias" czyta się bardzo szybko. Cała ta historia posiada wydźwięk świątecznej komedii w amerykańskim stylu. Czy jest przesłodzona? Według mnie troszkę tak, ale czy można traktować to w sposób negatywny? Tego typu książki mają swój specyficzny klimat, i wśród bardziej poważnych, znajdą się i takie. 
Jedynie do czego mogę się przyczepić, to do oryginalnych zwrotów naszej głównej bohaterki. W pewnym momencie czułam ich przesyt. 
Jeśli jesteście ciekawi zakończenia tej historii, i co takiego dziadek Hieronim chciał przekazać członkom swojej rodziny zachęcam was do lektury "Gwiazdkowego galimatiasu". 

POLECAM 
MOJA OCENA 7/10

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu ESPE




środa, 4 listopada 2026

KAMIENICA PANA ANDERSENA (Recenzja)

Autor: Monika A. Oleksa
data wydania: 21 października 2026
liczba stron: 368
wydawnictwo: Filia










Mamy listopad, do świąt jeszcze trochę. Jednak ja powoli, małymi kroczkami wchodzę w ten jakże magiczny czas. Jak co roku pomagają mi w tym powieści w klimacie świątecznym. Pierwszą z nich jest "Kamienica pana Andersena" autorstwa Moniki A. Oleksy. 

Magda porzuca życie w stolicy. Ta decyzja nie jest pochopna, ma ku temu swoje powody. Na pewien czas jej adresem staje się mieszkanie po zmarłej babci w jednej z wałbrzyskich kamienic. W spokoju ma zamiar wszystko sobie przemyśleć, poukładać i złapać dystans.
A może by tak przy okazji zrobić coś pożytecznego? W końcu zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Dziewczyna wpada na pomysł reaktywacji jadłodajni, tak ważnej dla jej ukochanej babci za którą bardzo tęskni. 

O takie książki zimowo-świąteczne walczyłam. Dla takich historii warto porzucać domowe obowiązki, a dzieci podsyłać tatusiowi pod opiekę. Niech też się wykaże, a co. 
"Kamienica pana Andersena" oczarowuje uroczą okładką, do tego ciekawy opis fabuły w parze z intrygującym tytułem, który sprawia, że szybko nabieramy ochoty na lekturę. 
Gdy byliśmy dziećmi, chyba każdy z nas czytał baśnie Andersena i przenosił się w zupełnie inny świat. Zachwycaliśmy się tymi wszystkimi opowieściami niosącymi w sobie wiele ważnych przesłań. 
Autorka miała fantastyczny pomysł, żeby Hans Christian Andersen stał się jednym z bohaterów, takim nieoczywistym. Dzieki temu, całość nabrała wyjątkowego, wręcz magicznego klimatu. 
"Kamienica pana Andersena" to mądrze skonstruowana układanka składająca się z kilku historii. Wszystkie zostały natchnione przez samo życie, i właśnie ta wiarygodność jest ich największym atutem.
W tytułowej kamienicy mieszkają ludzie, których oddzielają od siebie ściany. Żyją ze sobą blisko, a tak naprawdę bardzo daleko. Każdy z nich toczy swoją osobistą walkę po cichu, w ukryciu. Zmagają się z różnego rodzaju problemami, troskami nie wiele wiedząc o sąsiadach. Wypowiadają zdawkowe "dzień dobry" mijając się na klatce, i tylko tyle. 
Monika Oleksa chce nam pokazać, że warto coś w tej kwestii zmienić. Uświadamia nam jak bardzo cenna jest uważność na drugiego człowieka. 
Mieszkańcy kamienicy przechodzą wewnętrzną metamorfozę. Idealną motywacją staje się wspólna Wigilia zorganizowana przez Magdę w trakcie, której wszyscy mogli poznać się ze sobą i zintegrować. 
Jak wiemy w czasie świąt Bożego Narodzenia dzieją się najprawdziwsze cuda. Znikają troski, dochodzi do rodzinnych rozejmów, na twarzach pojawia się dawno niewidoczny uśmiech, a w oczach można dostrzec łzy wzruszenia. 
I właśnie o tym jest ta książka. O nadziei na nowe, lepsze jutro, o szansie, którą daje nam los. O sile wybaczania i mocy jaką w sobie posiada. 

"Kamienica pana Andersena" to jedna z piękniejszych książek z wątkiem bożonarodzeniowym. Nie jest przesłodzona, za to ma w sobie ogromne pokłady ciepła, wrażliwości i mądrości płynącej z jej stron. Na uwagę zasługuje kunszt pisarski Moniki Oleksy, który zachwyca lekkością, i dlatego książkę czyta się tak dobrze. 
Bez wątpienia jest to propozycja, z którą warto zapoznać się w okresie listopadowo-grudniowym. 

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu Filia 
POLECAM 
MOJA OCENA 8/10















 

piątek, 30 października 2026

GOTUJĄC DLA PICASSA (Recenzja )

Autor: C. A. Belmond
data wydania: 19 lipca 2017
liczba stron: 320
wydawnictwo: WAB











"Gotując dla Picassa" to moje pierwsze spotkanie z twórczością C.A. Belmond. Zachęcona kulinarnym aspektem poruszonym przez autorkę zdecydowałam się na lekturę tejże powieści. 

Przedwojenna Francja
Siedemnastoletnia Odine pracuje w rodzinnej restauracji na Lazurowym Wybrzeżu. Nieoczekiwanie jej rodzice otrzymują bardzo intratne zlecenie od tajemniczego lokatora wynajmującego jedną z willi, polegające na dostarczaniu posiłków. 
Nowym mieszkańcem miasteczka okazuje się być Picasso, słynny artysta ukrywający przed innymi swoją prawdziwą tożsamość. 
Z czasem dziewczyna staje się jego osobistą kucharką…i malarskim natchnieniem. 
Teraźniejszość 
Celine, wnuczka Odine pragnie odnaleźć obraz, który jej zmarła babcia otrzymała od Picasso. To jakże cenne dzieło sztuki z pewnością ustabilizuje trudną sytuację finansową, w której znalazła się razem z matką. W tym celu w towarzystwie ciotki wyrusza w podróż do Francji. 

Na książkę trafiłam przez czysty przypadek. Prosta, ale jednocześnie przyciągająca wzrok okładka, do tego ciekawy zarys fabuły może zwiastować tylko jedno.
Cała ta historia rozpoczyna się dość niepozornie. W ogóle nie brałam pod uwagę tego, że może mnie tak bardzo wciągnąć.
Fabuła podzielona została na dwie ramy czasowe, i takie posunięcie niesie ze sobą wiele ciekawych wydarzeń, w których prym wiodą dwie kobiece bohaterki.
Pierwszą z nich jest Odine - piękna i szalenie zdolna młoda dziewczyna. Tylko jakoś nie potrafi w siebie uwierzyć. Znajomość z Picasso staje się zapalnikiem, który rozpala ukrytą w niej moc i siłę. To dzięki niemu zaczyna czuć, że jednak coś potrafi.
Kroczymy razem z nią drogą pełną wyzwań, przeciwności losu. Towarzyszymy jej w bolesnych, trudnych momentach, jak i w tych bardziej radosnych. Podziwiamy ją za odwagę, determinację, niezłomność i wytrwałość w dążeniu do wyznaczonych przez siebie celów.
Celine, jest wnuczką Odine. Wątek dotyczący tej postaci jest nie mniej interesujący. W tym przypadku mamy do czynienia z poszukiwaniami cennego dzieła sztuki. Autorka świetnie zbudowała napięcie. Z niecierpliwością czekałam na finał, czy obraz zostanie znaleziony, a może wręcz przeciwnie, i wszystko potoczy się w zupełnie innym kierunku.

Picasso był jednym z najwybitniejszych artystów tworzących dzieła, które możemy podziwiać w największych galeriach sztuki. W książce nie mogło zabraknąć prawdziwych informacji na jego temat, które zostały sprawnie wplecione w główną treść. Jednak większość tej historii jest wymysłem autorki. Wydarzenia, sytuacja, momenty, które miały związek z Picasso to fikcja literacka.
C.A. Belmond potrafi za pomocą słów zobrazować swoim czytelnikom piękno i wyjątkowość opisywanych przez nią miejsc, przedmiotów. Robi to w sposób zgrabny, szczegółowy. Możemy wszystko łatwo sobie wyobrazić.
Niech nikogo nie kusi, żeby sięgnąć po książkę na głodnego bo po kilku stronach będziecie tego żałować. W tej powieści jest mnóstwo ciekawostek kulinarnych. Sam tytuł jest najlepszą wskazówką, że gotowania będzie tutaj sporo.

Bardzo miło spędziłam czas przy lekturze "Gotując dla Picassa". Czyta się ją lekko i szybko. Posiada w sobie ciekawie skonstruowane wątki, nie brakuje w niej emocji, i intrygujących bohaterów.
Jeśli lubicie historie o inteligentnych, silnych kobietach to ta historia z pewnością przypadnie wam do gustu.

POLECAM
MOJA OCENA 7/10



 

sobota, 24 października 2026

CZARNE PIWO GRABARZA ( Recenzja)

Autor: Anna Kapczyńska
data wydania: 11 lipca 2023
liczba stron: 304
wydawnictwo: Replika 

 





"Czarne piwo grabarza" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Kapczyńskiej. 

Gosia zostaje zaproszona przez Romana, swojego chłopaka na wspólne spędzenie Wigilii z jego rodziną. Spotkanie przebiega w dość nerwowej, i nieprzyjemnej atmosferze. Jednak tego, że po jakimś czasie zostaną znalezione zwłoki, raczej nikt się nie spodziewał.
Zosia, siostra Romana natrafiła na ciało Olgi, swojej partnerki. Była młodą, zdrową kobietą, więc raczej nie stało się to w sposób naturalny.
W takiej sytuacji do akcji wkraczają Czyścicielki z Jeżyc - Gosia, Renata i Danka, trzy sąsiadki z poznańskiej kamienicy. Rozpoczynają swoje śledztwo, w trakcie którego nie cofną się przed niczym, wykorzystując przy tym wszystkie możliwe sposoby żeby namierzyć sprawcę morderstwa. 

"Czarne piwo grabarza", tak intrygującego tytułu nie sposób nie zauważyć, a dodatkowo napis na okładce głosi, że jest to komedia kryminalna. Coś takiego brzmi jak idealna książka na jesień, więc nie pozostało mi nic innego, jak tylko zacząć ją czytać. 
Wielka szkoda, że nikt mnie wcześniej nie poinformował, że jest to druga część przygód dzielnych Czyścicielek z Jeżyc, ale na szczęście szybko wszystko ogarnęłam. Sprawę ułatwia fakt, że mamy tutaj do czynienia z zupełnie nowym śledztwem, a autorka momentami wraca do wcześniejszych wydarzeń, więc nie jest źle. 
Wigilia, święta, magiczny czas, który spędzamy najczęściej w gronie najbliższych. Jednak czasami bywa tak, że powiedzenie - z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu, może okazać się prawdą. Gosia doświadczyła tego na własnej skórze. Rodzina Romana jest dość oryginalna osobowościowo. On sam też się wyroźnia, ze względu na zawód jaki wykonuje. Pracuje jako grabarz, i można powiedzieć, że to nic nadzwyczajnego, ale pojawia się takie dziwne uczucie. Nigdy nie darzył sympatią Olgi, partnerki swojej siostry, więc to on jako pierwszy staje się podejrzanym. Najgorsze w tym wszystkim jest to,  że Gośka jest z nim związku, i sama nie wie co o tym sądzić. Pogubiła się w swoich myślach, tracąc powoli zaufanie do Romana, który swoim zachowaniem coraz bardziej je pogłębia. Zresztą ona też nie jest wobec niego fair. 
Sprawa nabiera rumieńców, ale od czego są Czyścicielki z Jeżyc. Gośka, Renata i Danka - kobiece trio, które zrobi wszystko żeby dorwać sprawcę. Założą konto na Tinderze, zatrudnią się w korporacji. Każda z nich jest inna, ale razem tworzą szalony i zgrany zespół. Wspólne narady są mocnym punktem tej opowieści. 
Ich codzienność to nie tylko zabawa w detektywa w spódnicy. Wiodą również normalne życie, w którym nie brakuje problemów i trosk. Wszystkie pragną szczęścia, miłości u boku kochającego mężczyzny. Niestety te sprawy bywają często skomplikowane. 
Czy rzeczywiście jest to komedia jak głosi hasło na okładce? W moim odczuciu raczej nie. Owszem, pojawia się element humorystyczny, ten czarny i mroczny również, ale jak dla mnie było go trochę mało, żeby padło określenie "komedia kryminalna". Za to ciekawie został przedstawiony wątek dotyczący śledztwa. Ja do samego końca nie wiedziałam, kto może być za coś takiego odpowiedzialny. Autorka przez większość książki wodzi czytelnika za nos, aż w końcu wszystko wychodzi na jaw. 
W tej historii nie brakuje problematyki ważnej społecznie. Pojawia się tutaj temat wykluczenia narodowościowego, syndromu życia na wsi, trudnych relacji rodzinnych. 

"Czarne piwo grabarza" to dobrze napisana powieść obyczajowa z domieszką kryminału. Czyta się ją w miarę szybko, mimo tego, że akcja nie pędzi w niej jak pendolino. Miłośnicy zagadek będą na pewno zadowoleni. 
Sądząc po zakończeniu można wywnioskować, że będzie dalszy ciąg przygód szalonych Czyścicielek z Jeżyc. 

POLECAM 
MOJA OCENA 7/10